sklepy rowerowe
Ostatnia dekada XIX w. to zarazem początek nowej literatury: jej nazwa — literatura Młodej Polski — ma swoje europejskie analogie. Pisano bowiem wówczas o Młodej Europie: Młodej Belgii, Młodej Francji, Młodej Skandynawii. Zaczynał się zatem zbiorowy ruch literacki, zmian zaś dokonywali, jak zawsze, artyści młodzi. Starzy mistrzowie odchodzili stopniowo w niepamięć, a młode pokolenia wkraczały na literacką scenę z przebojowymi hasłami artystycznymi. Ostatnia dekada mijającego stulecia tym się odznaczała, iż żyli w niej obok siebie twórcy starsi i dopiero zaczynający, co zresztą w literaturze zdarza się często. Daty graniczne epok literackich pomagają utrzymać porządek — ale nie oznaczają bynajmniej gwałtownego przerwania jednej epoki, likwidacji jej dokonań w celu oddania miejsca nadchodzącym debiutantom. Granice epok literackich zawsze są płynne. Warto więc uświadomić sobie, że w 1890 r. ukazuje się książkowe wydanie Lalki Bolesława Prusa, czołowego pozytywisty, a w 1891 r. pierwsza seria poezji Kazimierza Przerwy Tetmajera, czołowego młodego poety; że już w 1893 r. wystawiają swoje obrazy malarze, którzy chcą kształtować nową wrażliwość odbiorców sztuki, albo wybierając drastyczne tematy (na przykład Szał uniesień Władysława Podkowińskiego, przedstawiający nagą kobietę na pędzącym w przepaść koniu), albo tworząc nowy język malarski — jak symbolista Jacek Malczewski.
Polecamy:

Menu